Ik vraag me af hoe er binnen de hindoestaanse gemeenschap word omgegaan met kinderen/volwassen die gehandicapt zijn?
Ik was nog klein en woonde in een opvanghuis met me ma, we hadden daar een hindoestaanse vrouw die een zoon had met
het downsyndroom, ik was nog klein ik durfde nooit bij hun naar binnen te gaan vond het eng, maar die vrouw die ging ook in die 6 maanden
dat ze daar gewoont heeft niet naar buiten met haar zoon, alsof zei der schaamde voor hem. Achteraf heb ik ook gehoord van me moeder dat
die vrouw bijna elke avond zat te huilen omdat ze heel erg beperkt was in haar vrijheid door der zoon. Uiteindelijk is die vrouw naar suriname verhuist,
en nu heb ik gehoord dat ze in de zomervakantie weer naar NL komt om te wonen maar dan zonder kind.
Me oude buurvrouw heeft een zoontje met autisme. Ze heeft een groot gezin 6 kinderen en zijzelf dan. Bij hun is er in de 6 jaar dat ik naast haar gewoont
heb, heb ik nooit familie over de vloer zien komen, en hun zelf gingen ook nooit ergens naar toe, net kluizenaren.
Een neefje van me heeft een ontwikkelings achterstand hij is nu 19 maar zijn geestelijke lft is gemiddeld iets van 14, hij heeft sinds zijn 14 een vriendin. Het stelletje wou serieus
verder gaan dus met ouders kennis maken ensjow. Toen de moeder van het meisje hoorde van zijn beperking heeft ze gelijk de relatie verboden. NU gaan ze stiekem met elkaar.
