Je vader...

[Sar.hasje]

Oow...Ja dat is wel jammer inderdaad. Kan je wel goed omgaan met je moeder?

Was het maar zo. Ik heb moederliefde nooit gekend. Op een of andere manier botsen we met alles. Vroeger was ik meer met mn vader, maar die heeft me sinds kort ook losgelaten. Veel aandacht thuis gaat naar mn broer, dat vind ik wel jammer. Maar ik respecteer mn ouders met hart en ziel en ben ze dankbaar voor andere dingen die ze me wel hebben gegeven.

[Sar.hasje]

Ik ken het gevoel, precies zo gaat het ook tussen mij en mijn vader.. Ergens rond mn 12e werd alles anders. Mijn vader is een man die veel waarde hecht aan wat anderen van ons denken. Manai ka boli hoorden we elke dag thuis. Toen dr tijd begreep ik het allemaal niet zo, en werd ik een heel moeilijk kind, achteraf gezien nu ik zelf een kind heb begrijp ik hem ergens wel. Maar we waren/zijn beiden koppig, dat heeft de band die wij vroeger hadden verpest (samen met mijn zusjes eendjes brood geven, wandelen, schaatsen in het zuiderpark als er ijs lag, kibbeling eten op kijkduin) . We hebben tot voor kort na mijn scheiding een jaar in 1 huis gewoond. Nu heb ik mijn eigen huisje samen met mijn zoon en hij is afgelopen weekend voor het eerst langsgekomen. Ik was zo blij. We hebben een paar woorden gesproken en papa heeft me geholpen met wat klusjes in huis die ik niet zelf kon doen.
Hij toont het nooit, maar ik denk dat hij wel op zn eigen manier om mij geeft. En hij probeert nu ook alles er aan te doen om een geweldige nana te zijn voor mijn zoontje.

Dats mooi om te horen, dat het minder stroef is. Ja, ik heb nog geen kind en begrijp mn vader helemaal niet eigenlijk.